فرقه اسماعیلیه و بی‌تفاوتی به اتفاقات جهان اسلام

پایگاه خبری تحلیلی فرقه نیوز: یکی از ویژگی‌های دین اسلام مقابله با ظلم و ایستادگی در مقابل ظالمان است. اما در این میان متاسفانه برخی از فرقه‌های اسلامی چندان به این مساله اهمیت نمی‌دهند. فرقه اسماعیلیه یکی از فرقه‌هایی به شمار می‌رود که به نظر می‌رسد آقاخان‌ها و سران این گروه بیش از آن‌که دغدغه دفاع از مظلومان را داشته باشند، در تلاش‌اند تا با ژست‌های مدرن، خود را به عنوان چهره‌ای فرهنگی و جهانی معرفی کنند. در واقع باید گفت متأسفانه پیروان فرقه اسماعیلیه اگرچه خود را جزء مذاهب شیعه می‌دانند، اما در رفتار، مواضع و همبستگی با امت اسلامی، تفاوت‌های آشکاری با شیعیان جهان دارند.

به راستی آیا می‌توان مسلمان بود و در برابر رویداد‌های جهان اسلام و تلاش سران غرب برای چپاول و کشتار مسلمانان بی تفاوت بود؟ آیا می‌توان در برابر قتل‌عام کودکان، تخریب خانه‌ها و آواراگی هزاران انسان بی‌گناه در فلسطین و عراق و افغانستان و... سکوت کرد؟ بله! در روزگاری که خون کودکان فلسطینی بی‌وقفه بر زمین ریخته می‌شود و صدای مظلومیت از غزه تا جنین طنین‌انداز است، سکوت برخی مدعیان دیانت و انسان‌دوستی بیش از هر زمان دیگری آزاردهنده و پرسش‌برانگیز شده است.

همچنین آیا می‌توان حمله رژیم صهیونیستی به ایران اسلامی و شیعیان جهان را دید و باز هم با سکوت کرد؟ آیا می‌توان در این شرایط و با ظلم آشکار سران غرب و رژیم آمریکا و اسراییل جعلی و جنایتکار، باز هم با آنان نشست و برخواست نموده و خوش و بش نمود و این رفتار‌های غیر انسانی را محکوم نکرد؟

در اغتشاشات پیش رو نیز که تروریست‌های مسلح به جان مردم ایران افتادند و بیش از ۲۰۰۰ نفر از مردم سرزمین اسلامی را ترور نمودند بار دیگر شاهد سکوت معنادار بزرگان این فرقه و بی تفاوتی به این مسایل هستیم! سران اسماعیلیه به هیچ وجه جنایت تروریست‌های مسلح را که با حمایت‌های دلار‌های غربی و رژیم منحوس آمریکا و اسراییل انجام می‌شد محکوم نکردند و بار دیگر بی تفاوتی خود به رویداد‌های دنیای اسلام را نشان داده و یک اسلام خنثی و بی تفاوت را به نمایش گذاشتند!

این در حالی است که اسلام، دینی است که ظلم‌ستیزی و مقابله با ظالمان را مورد تاکید جدی قرار داده است. قرآن کریم بار‌ها بر حمایت از مظلومان و مقابله با ظالمان تأکید کرده است. سکوت در برابر جنایت، نه‌تنها با آموزه‌های اسلامی ناسازگار است، بلکه نوعی همراهی با ظلم تلقی می‌شود. در پایان، باید پرسید: آیا وقت آن نرسیده که پیروان اسماعیلیه از رهبران خود پاسخ بخواهند؟ آیا نباید از آنان انتظار داشت که در کنار دیگر مسلمانان، فریاد مظلومیت مسلمانان جهان در برابر غرب و نظام سرمای داری را بلند کنند؟

و آیا سکوت در برابر جنایت، خود جنایتی دیگر به شمار نمی‌رود؟!