بخش هفتم

با حقه های حلقه بیشتر آشنا شویم / شبکه شعور کیهانی

شبکه شعور کیهانی مفهومی غیر قرآنی است و نمی توان آن را به عنوان وجودی مستقل و حلقه وصل بین انسان و خداوند دانست.

کد خبر: ۶۴۵۵

شنبه ۲۶ دی ۱۳۹۴ / 26 October 1394

فرقه نیوز-بخش عرفان های نوظهور، در اساس نامه حلقه آمده است:

هنگامی که انسان درخواستی داشته باشد، مستقیما از خدا درخواست می کند. ولی جواب درخواست او از طریق شبکه شعور کیهانی(یدلله، روح القدس، جبرئیل) پاسخ داده خواهد شد.

در این اصل فرقه حلقه دو اصل الهی و قرآنی زیر پا گذاشته شده است

اصل اول: اگر چه خداوند در قرآن و در چند جا گفته است مستقیما از من بخواهید مانند آیه 60 سوره غافر(ُ ادْعُوني‏ أَسْتَجِبْ لَكُم) آیه 55 سوره اعراف (ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً)  آیه 20 سوره جن (قُلْ إِنَّما أَدْعُوا رَبِّي وَ لا أُشْرِكُ بِهِ أَحَداً)و ...

اما در دو جا هم فرموده است:

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسيلَةَ وَ جاهِدُوا في‏ سَبيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (مائده/35 )

ای کسانی که ایمان آورده اید ، از خدا پروا کنید و به او [ توسل و ] تقرب جویید و در راهش جهاد کنید ، باشد که رستگار شوید.

أُولئِكَ الَّذينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى‏ رَبِّهِمُ الْوَسيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ (اسراء/57)

بنابراین هنگامی که انسان درخواستی داشته باشد بنابر اصل قرآنی، هم می تواند مستقیم از خداوند بخواهد و هم می تواند برای درخواست خود وسیله ای ببرد، که امام علی علیه السلام زیل این آیه می فرمایند مراد از وسیله ما اهل بیت هستیم.[1]

اصل دوم: خداوند برای پاسخ به نیاز بنده خود می فرماید: ادْعُوني‏ أَسْتَجِبْ لَكُم. مرا بخوانید تا اجابت کنم شما را. طاهری رهبر عرفان حلقه می گوید خداوند برای پاسخ دادن به نیاز بنده از طریق شبکه شعور کیهانی عمل می کند، در حالی که نه در آیه مذکور خداوند از شبکه شعور کیهانی سخن گفته است و نه در هیچ جای قرآن از چنین واسطه ای خبر داده است. اگر تمام قرآن را زیر ور کنیم نخواهیم توانست نشانه از شبکه شعور کیهانی بیابیم. معلوم نیست آقای طاهری بر اساس کدام مبانی قرآنی و روایی، شبکه شعور کیهانی را حلقه وصل بین انسان و خدا معرفی کرده است. بنابراین شبکه شعور کیهانی مفهومی غیر قرآنی است و نمی توان آن را به عنوان وجودی مستقل و حلقه وصل بین انسان و خداوند دانست. خداوند نیازی به شبکه شعور کیهانی ندارد و خود مستقیما از طریق مخلوقاتش با مخلوقاتش ارتباط می گیرد.

در دعای عدیله می خوانیم: « و بیمنه رزق الوری و بوجوده تثبت الارض والسماء» به یمن وجود آن بزرگواران(حضرات معصومین علیهم السلام) موجودات روزی می خورند و آسمان و زمین ثابت و برقرار است.[1]

پس امام واسطۀ فیض و رزق الاهی، سبب متصل میان زمین و آسمان و مجرای نزول برکات آسمانی بر مردم است. در روایات و زیارات آمده است: «زمین به واسطۀ شما، درخت می رویاند، به سبب شما درختان میوه می دهند، به واسطۀ شما آسمان باران  و رزقش را می باراند و به وسیلۀ شما خداوند مشکلات را بر طرف می کند»[2]

از ویژگی های امام آن است که درِ خانه خداوند است؛ یعنی هر کس می خواهد از فیض الهی بهره مند گردد باید از درِ آن وارد شود و امامان درهای فیض خداوند هستند. قرآن می فرماید: « وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقى‏ وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ»(بقره/189) یعنی نیکی آن نیست که از پشت خانه ها وارد آن شوید، بلکه نیکی آن است که پرهیزگار بوده و از در خانه وارد آنها شوید. امام باقر (ع) می فرماید: «آل محمد ابواب الله و سبیله…»[3]

با این توضیح کاملا روشن است که شبکه شعور کیهانی در ارتباط خداوند با بنده اش هیچ جایگاهی ندارد و سخنی به گزاف است اگر آن را به عنوان یک وجود مستقل و حلقه وصل بین خدا و انسان بدانیم.

پی نوشت:

[1] . قمی، شیخ عباس، مفاتیح‏الجنان، الاهی قمشه ای، دعاى عدیله،  ص۱۷۶و۱۷۷٫،مؤمنین، چاپ چهارم، قم، ۱۳۸۱ش.

[2] . «وَ بِکُمْ تُنْبِتُ الْأَرْضُ أَشْجَارَهَا وَ بِکُمْ تُخْرِجُ الْأَرْضُ [الْأَشْجَارُ] أَثْمَارَهَا وَ بِکُمْ تُنْزِلُ السَّمَاءُ قَطْرَهَا وَ رِزْقَهَا- وَ بِکُمْ یَکْشِفُ اللَّهُ الْکَرْب. ابن قولویه، کامل الزیارات، ص ۲۰۰، مرتضوى، چاپ اول، نجف، ۱۳۵۶ ق.

[3] . فی تفسیر العیاشی عن سعد عن أبى جعفر (ع) قال: سألته عن هذه الایه: «وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقى‏ وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها» فقال آل محمد (ص) أبواب الله و سبیله، و الدعاه الى الجنه، و القاده إلیها، و الأدلاء علیها الى یوم القیامه.عروسى حویزى، عبد على بن جمعه‏، تفسیر نور الثقلین ، رسولى محلاتى‏، سید هاشم، ج۱، ص۱۷۷، اسماعیلیان، چاپ چهارم، قم،۱۴۱۵ ق‏.