صلح امام حسن (ع) با معاویه؛ حکمت یک تصمیم تاریخی

صلح امام حسن (ع) نه تنها عقب‌نشینی نبود بلکه یک تصمیم استراتژیک و حکیمانه بود.

کد خبر: ۱۸۴۹۳

چهارشنبه ۲۹ مرداد ۱۴۰۴ / 29 May 1404

پایگاه خبری تحلیلی فرقه نیوز: شهادت امام حسن مجتبی (ع) یکی از وقایع مهم و حساس تاریخ اسلام است که با وجود ثبت تاریخی دقیق، همچنان اختلاف‌نظرهایی درباره تاریخ دقیق آن وجود دارد. این اختلاف‌ها نه تنها ریشه در تفاوت منابع و روش‌های ثبت وقایع دارد، بلکه بر پیچیدگی‌ها و تنش‌های سیاسی آن دوران نیز دلالت می‌کند. اما مهمتر از زمان شهادت، چرایی آن و تأثیرات عمیق صلح استراتژیک امام حسن (ع) با معاویه است؛ صلحی که برخلاف برداشت‌های سطحی، نه عقب‌نشینی بلکه تصمیمی حکیمانه برای حفظ دین و جلوگیری از تفرقه بود.

در گفت‌وگو با حجت‌الاسلام محمد میرزایی، کارشناس مسائل دینی، به بررسی چرایی صلح امام، انتقادات مطرح شده و درس‌های کاربردی آن برای امروز می‌پردازیم.

اختلاف در تاریخ شهادت امام حسن (ع)

با توجه به تاریخ دقیق شهادت امام حسن (ع) چرا اختلاف در تاریخ شهادت ایشان وجود دارد و کدام قول دقیق‌تر است؟

اختلاف در تاریخ شهادت امام حسن مجتبی (ع) به دلیل تفاوت در منابع تاریخی و نحوه ثبت وقایع آن دوران است. برخی منابع تاریخی مانند طبری و ابن‌اثیر روز 7 صفر سال 50 قمری و برخی دیگر 28 صفر را ذکر کرده‌اند. این تفاوت بیشتر ناشی از نحوه ثبت وقایع در نقاط مختلف جغرافیایی، اختلاف در تقویم‌های محلی و همچنین عدم وجود اسناد مکتوب یکپارچه در آن زمان است.

اما آنچه مهمتر از تاریخ دقیق، چرایی شهادت و پیامدهای آن است. امام حسن (ع) در مقطعی بسیار حساس از تاریخ اسلام بودند و شهادت ایشان زمینه‌ساز تحولات بزرگی شد. در مجموع، هر دو تاریخ تقریباً به یک مقطع زمانی نزدیک اشاره می‌کنند و مهمتر این است که ما بدانیم این رخداد در حوالی سال 50 قمری واقع شده است.

صلح امام با معاویه

یکی از رویدادهای مهم در زمان امام حسن (ع) صلح ایشان با معاویه بود. مختصراً روند شکل‌گیری صلح امام حسن (ع) را شرح دهید و اهمیت این صلح را در تاریخ اسلام بیان کنید.

پس از شهادت حضرت امیرالؤمنین امام علی (ع) در سال 40 قمری، امام حسن (ع) به امامت و خلافت رسیدند اما با مشکلات متعددی مواجه شدند. معاویه که در شام قدرت داشت، حاضر به پذیرش خلافت امام نبود و تلاش کرد با اقدامات نظامی و سیاسی خلافت را به دست گیرد.

امام حسن (ع) ابتدا با تهدیدها مقابله کردند، حتی نامه‌هایی برای معاویه نوشتند و اعلام جنگ کردند. اما زمانی که مردم کوفه و بصره از امام حمایت لازم را نکردند و بسیاری از چهره‌های شاخص لشکر امام به طور پنهانی به معاویه متمایل شدند، امام شرایط را دشوار دیدند.

در نهایت امام حسن (ع) تصمیم گرفتند صلح کنند تا از تضعیف دین اسلام جلوگیری شود. این صلح به معنای تسلیم نبود، بلکه راهبردی عمیق برای حفظ اسلام بود؛ زیرا امام می‌دانستند که در شرایطی که حکومت مشروعیت مردمی ندارد، جنگ ممکن است به ضرر اسلام تمام شود. بنابراین این صلح یک «صلح مشروط» و آگاهانه بود که هدفش حفظ اصل اسلام و جلوگیری از تفرقه میان مسلمانان بود.

برخی منتقدان معتقدند صلح امام حسن (ع) نوعی عقب‌نشینی و ضعف بوده است. چه پاسخی برای این افراد وجود دارد؟

این تصور از اساس نادرست است و بیشتر ناشی از برداشت‌های سطحی و غیرتخصصی از تاریخ و سیره امامان است. صلح امام حسن (ع) نه تنها عقب‌نشینی نبود بلکه یک تصمیم استراتژیک و حکیمانه بود. امام در سخنان خود صراحتاً اعلام کردند که صلح به معنای تردید یا ترس نیست بلکه به دلیل شرایط سیاسی و اجتماعی و به منظور حفظ اسلام است. آن حضرت خود در میدان جنگ با معاویه حضور داشتند و نشان دادند که روح جنگاوری و مقاومت دارند.

از سوی دیگر در منابع دینی آمده است که صلح، راهی برای حفظ جان مسلمانان و جلوگیری از خونریزی بیشتر بود. امام به خوبی می‌دانست که ادامه جنگ در شرایطی که مردم حمایت نمی‌کنند، به تفرقه و تضعیف اسلام منجر می‌شود. بنابراین صلح یک حرکت فعال و هوشمندانه است، نه انفعال یا ترس.

انعطاف و حکمت امامان؛ نه تناقض در اهداف یا روش

چگونه می‌توان رفتار امام حسن (ع) در صلح و رفتار امام حسین (ع) در عاشورا را توجیه کرد؟ آیا این دو رفتار با هم در تضاد نیستند؟

رفتار امام حسن و امام حسین علیهم‌السلام را باید در بستر شرایط تاریخی، اجتماعی و سیاسی هر کدام بررسی کرد. امام حسن(ع) در شرایطی قرار داشتند که جامعه هنوز تحت فشار شدید بود و زمینه مردمی برای حرکت مسلحانه گسترده فراهم نبود. صلح ایشان، یک راهبرد برای حفظ اسلام و وحدت جامعه بود.

این در حالی است که امام حسین (ع) در شرایطی قیام کردند که خلافت یزید به‌صورت غیرمشروع و با شدت و فساد حاکم شده بود و خطر جدی برای دین و امت ایجاد کرده بود. قیام امام حسین (ع) نشان‌دهنده مقاومت در برابر ظلم و فساد و ایستادگی در برابر بی‌عدالتی بود.

بنابراین هر دو رفتار در مسیر حفظ اسلام و حق بودند، اما متناسب با شرایط زمان خود اتخاذ شدند. این دو رفتار نه تنها تناقض نیست بلکه مکمل یکدیگرند. همان طور که در زندگی فردی هرکس در شرایط مختلف تصمیمات متفاوتی می‌گیرد، امامان نیز در شرایط متفاوت سیاست‌های متناسب اتخاذ کردند. این تفاوت، نشانه انعطاف و حکمت امامان است نه تناقض در اهداف یا روش.

با توجه به ویژگی‌های منفی معاویه، چرا امام حسن (ع) خلافت را به او واگذار کردند؟

واگذاری خلافت به معاویه به معنای انتخاب ایشان به عنوان بهترین گزینه نبود بلکه به دلیل شرایط ویژه سیاسی و اجتماعی زمان بود. معاویه شخصی بود که قدرت سیاسی و حمایت قابل توجهی داشت و زمینه اجتماعی برای مقابله با او فراهم نبود. امام حسن (ع) می‌دانستند که بدون حمایت مردم و نیروهای قدرتمند، نمی‌توانند خلافت را حفظ کنند.

همچنین معاویه فردی بود که برای اداره حکومت اهل سیاست و قدرت بود؛ اگر چه رفتار او از منظر مکتب اهل‌بیت مردود است اما در عرصه سیاست آن زمان، قدرت و انسجامی داشت که برای حفظ وحدت و جلوگیری از هرج‌ومرج لازم بود. امام حسن (ع) با پذیرش صلح و واگذاری خلافت، بیشتر به دنبال حفظ دین و جلوگیری از خونریزی و جنگ داخلی بودند تا اینکه به دنبال انتصاب فردی خاص باشند.

درس‌هایی از صلح امام حسن (ع)

چه درس‌هایی از صلح امام حسن (ع) می‌توان برای جامعه امروز برداشت؟

صلح امام حسن (ع) درس‌های عمیق و کاربردی برای امروز ما دارد. اولین و مهم‌ترین درس این است که جهاد و جنگ صرفاً یکی از مصادیق دفاع از دین است و به معنای جهادگریزی نیست. جهاد می‌تواند به شکل‌های مختلف از جمله مذاکره، گفتگو، صلح و نرمش قهرمانانه باشد.

درس دیگر این است که نباید همه تصمیمات سیاسی و اجتماعی را صرفاً بر مبنای مبارزه نظامی سنجید؛ گاهی اوقات حفظ اسلام و جامعه اسلامی به معنای اتخاذ راهبردهای منعطف و هوشمندانه است. همچنین، سیرة ائمه علیهم‌السلام متنوع است و نمی‌توان یک رویه واحد برای همه زمان‌ها و مکان‌ها در نظر گرفت.

صلح امام حسن (ع) به ما یادآوری می‌کند که در شرایط نامناسب، بهترین راه حفظ اسلام، استفاده از صلح و مصالحه است و این به معنای ضعف یا ترس نیست بلکه نشانه حکمت و دوراندیشی است.