هرج و مرج؛ حاصل به رسمیت شناختن عید رضوان بهائیت

یکم تا دوازدهم اردیبهشت‌ماه، سالگرد ایام اظهار علنی دعوت به اصطلاح مدعی پیغمبری می‌باشد. بنا به فرمان پیشوایان بهائیت، بهائیان از اشتغال به هر شغلی در این ایام منع شده‌اند. اما به راستی که فراگیری عمل به چنین حکمی، موجب تعطیلی و هرج و مرج گسترده در جامعه می‌شود. حال آن‌که صدور چنین حکم غیرحکیمانه‌ای از خدای حکیم بعید است.

کد خبر: ۱۶۵۸۷

چهارشنبه ۰۴ ارديبهشت ۱۳۹۸ / 04 February 1398

به گزارش فرقه نیوز؛ عید رضوان در بهائیت، مصادف با ایام دعوت علنی مدعی پیغمبری بهائیان می‌باشد.1(بهاءالله موعود کتاب‌های آسمانی، ص 167) بهائیان این ایّام، که از یکم تا دوازدهم اردیبهشت‌ماه باشد، را جشن می‌گیرند. اما اَندر حکایات عجیب این عید میان بهائیان، حرمت اشتغال به "هرکاری" در سه روز از این ایام (یکم، نُهُم و دوازدهم اردیبهشت) است.2(رساله سؤال و جواب، ص 1)

اما شاید مفهوم تعطیلی هر کاری برای برخی واضح نباشد؛ لذا به عنوان مثال، شهری بهائی‌نشین را فرض کنید. در این ایام تمامی بیمارستان‌ها تعطیل است، پس کسی حق مریض شدن را ندارد! آتش‌نشانی‌ها تعطیل است، پس خانه‌ای حق سوختن ندارد! مراکز تولید و پخش غذا تعطیل است، پس کسی حق گرسنه شدن ندارد! نیروهای نظامی و انتظامی تعطیل‌اند، پس دشمنی حق تهاجم و دزدی حق سرقت ندارد! و... لذاست که صدور چنین حکمی از سوی پیشوایان بهائی، به مثابه زیر سؤال بردن حکمت خدای تعالی است. حال آن‌که هیچ‌گاه از جانب خدای حکیم، حکمی غیرحکیمانه صادر نمی‌گردد: «أَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَحْکَمِ الْحاکِمينَ [تین/8]؛ آیا خداوند بهترین حکم کنندگان نیست؟!». آری؛ هرج و مرج گسترده، گوشه‌ای از احکام فرقه‌ایست که داعیه‌ی جهانی بودن نیز دارد!

پی‌نوشت:

1- علاءالدین جورابچی، بهاءالله موعود کتاب‌های آسمانی، ص 167.
2- حسینعلی نوری، رساله سؤال و جواب (از متممات اقدس)، نسخه الکترونیکی (برگرفته از مؤسسه عالی معارف امری)، ص 1.