در برنامه شعبده شوم مطرح شد:

بسیاری از مکاتب هندوئیسم همزمان با عصر گسترش اسلام متولد شده اند!

عضو هیات علمی پژوهشگاه امام خمینی(ره) گفت: ادبیات، عرفان، تصوف و بخش عمده ای از فلسفه ایران با عرفان، ادبیات و تصوف هندو و هندی درگیر است؛ به طوری که هیچ کدام از طرفین قدرت تکذیب این مورد را ندارند.

کد خبر: ۱۵۹۶۲

يکشنبه ۰۲ مهر ۱۳۹۶ / 02 July 1396

به گزارش فرقه نیوز؛ به نقل از رادیو گفت وگو: برنامه شعبده شوم رادیو گفت و گو با موضوع بررسی ادیان نوظهور و فرقه انحرافی هندوئیسم، با حضور دكتر حسینی قلعه بهمن (عضو هیات علمی پژوهشگاه امام خمینی (ره)) و پروفسور اسماعیل گندمكار (دکترای فرهنگ و تاریخ ادیان و پروفسوری عرفان تطبیقی از آلمان) روی آنتن رفت.

در این برنامه حسینی قلعه بهمن با اشاره به این که بخش عمده ای از ادبیات، فلسفه و عرفان از شرق نشات گرفته است، گفت: در بسیاری از مواقع جهان غرب از تعاملات، ادبیات و اندیشه های شرقی در راستای تکامل خود بهره برده است.

وی با اشاره به این که بسیاری از مکاتب آیین هندوئیسم زمانی شکل گرفته اند که اسلام رو به گسترش بوده است، اظهار داشت: آیین هندوئیسم تحت تاثیر افکار اسلامی بسیاری از مکاتب خود را بنا نهاده است، به طوری که بسیاری از استدلال های این مکاتب بر اساس تاثیر از استدلال های اسلامی شکل گرفته است.

عضو هیات علمی پژوهشگاه امام خمینی (ره) همچنین در ادامه افزود: با مطالعه ی دقیق ادبیات هند درمی یابیم که این ادبیات داد و ستدهای بسیاری را با ادبیات ایرانی دارد، به طوری که امروزه بسیاری از ادیبان هندی به فراگیری و تسلط بر زبان فارسی افتخار می کنند.

وی کرد: در میان شاعران هندی، شاعری را نمی توان یافت که شعر ایرانی نسروده باشد.

دکتر حسینی قلعه بهمن با اشاره به تشابه ادبیات و عرفان هندو و ایران، اظهار داشت: ادبیات، عرفان، تصوف و بخش عمده ای از فلسفه ی ایران با عرفان، ادبیات و تصوف هندو و هندی درگیر است؛ به طوری که هیچ کدام از طرفین قدرت تکذیب این مورد را ندارند.

در ادامه برنامه دکتر اسماعیل گندمکار با اشاره به این که تناسخ ارواح حد وسط اصلی انحراف عرفان در آیین هندوئیسم است، گفت: گاو پرستی و مقدس دانستن آن از مهم ترین انحرافات تناسخ ارواح در آیین هندوئیسم است.

وی با اشاره به ویژگی های فرد سالک در آیین هندو، اظهار داشت: فرد سالک در عرفان هندی باید از جدایی روح از جسم به مراحلی ویژه دست پیدا کند، به طوری که در نهایت به آتما یا روح بزرگ برسد؛ در حالی که بعد از این مرحله به مسیر بودهی یا اشراق دست پیدا می کند.

گندمکار افزود: روح انسان سالک پس از مرحله ی بودهی یا بودایی به مرحله ی آزادی می رسد که به آن مرحله ی مکشانایی می گویند.