گمکردن اصل در میان فرعها
پایگاه خبری تحلیلی فرقه نیوز: امروز دومین روزی است که در مسیر نورانی پیادهروی اربعین ۱۴۴۸، از نجف به سوی کربلا قدم برمیدارم. در میان این دریای عاشقی، دو جوان از اهالی اصفهان کنارم آمدند. با شوقی آمیخته به نگرانی میپرسیدند: چه ذکری بگوییم؟ فلان ذکر خوب است؟ آیا با این ذکر مشکلاتمان حل میشود؟
پیدا بود که تشنه معنویتاند، اما در این عطش، راه را با بیراهه اشتباه گرفتهاند.
از آنان پرسیدم: نمازتان را اول وقت میخوانید؟
یکی با صراحت گفت: من اصلاً نماز نمیخوانم.
دیگری گفت: فقط نماز صبحهایم قضا میشود.
همانجا درد بزرگی را دوباره با تمام وجود لمس کردم. گاهی انسان به دنبال پلههای بالای معنویت میگردد، در حالی که هنوز بر زمینِ واجبات نایستاده است. چند دقیقهای با آنان از جایگاه نماز در مکتب سیدالشهداء علیهالسلام سخن گفتم؛ از آن نمازی که امام حسین علیهالسلام در ظهر عاشورا، در اوج میدان بلا، از آن غافل نشد. از تأکید عارف واصل، آیتالله سیدعلی قاضی رحمةاللهعلیه، بر نماز اول وقت و نماز شب گفتم؛ اینکه راه قرب الهی از جاده بندگی میگذرد، نه از نسخههای بیریشه و میانبُرهای موهوم.
در میان صحبتها، آن جوان ۲۱ ساله که نماز نمیخواند، جملهای گفت که تلختر از هر چیز بود: خانمی در اینستاگرام گفته اگر نمازهایت قضا میشود، این ذکر جای نماز را میگیرد!
همانجا بیش از پیش فهمیدم که یکی از میدانهای مهم تبلیغ امروز، نجات جوانها از دست مدعیان دروغین معنویت است؛ کسانی که با ظاهری فریبنده، ایمان نسل امام حسینی را نشانه گرفتهاند. حقیقت این است که در مکتب اهلبیت علیهمالسلام، هیچ ذکری جای نماز را نمیگیرد؛ ذکر، وقتی نور میشود که بر ستون نماز بنا شده باشد. معنویتِ بینماز، سرابی است که تشنه را از آب دورتر میکند.
