تشييع آقای شهیدِ ایران؛ افشای جنگِ روانیِ دشمن در برابر دریایِ میلیونیِ مردم

پایگاه خبری تحلیلی فرقه نیوز: ترورِ ناجوانمردانهٔ رهبرِ عالیِ جمهوری اسلامی ایران، آیت‌اللّه سیدعلی خامنه‌ای، به‌دستِ رژیم‌ آمریکا و اسرائیل، جنایتی بود که وجدانِ بشری را خدشه‌دار کرد. کشته‌شدنِ مظلومانهٔ ایشان به‌همراهِ اعضایِ خانواده و نزدیکانشان، ایران را در سوگِ سنگینی فروبرد. بااین‌حال، هم‌زمان با آغازِ مراسمِ عظیمِ تشییع در 13 تیر 1405 مصادف با ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، جریان‌هایِ آتئیستی، سکولار و لیبرال، به‌تقلید از روایت‌هایِ رسانه‌هایِ معاند، سیلِ شبهاتی را روانهٔ فضایِ مجازی کردند. این یادداشت، با نگاهیِ منطقی، مستند و مبتنی بر آموزه‌هایِ اسلامی، حقوقِ بین‌الملل و واقعیاتِ عینیِ حضورِ کم‌نظیرِ مردم، پرده از بی‌پایگیِ این شبهات برمی‌دارد و نشان می‌دهد که دشمنان، این‌بار نیز با «جنگِ روانی» خود، در برابر «دریایِ وحدت» ملتِ ایران، شکست خورده‌اند.

کانال‌های آتئیستی، سکولار و لیبرال، شبهاتِ خود را حولِ پنج محورِ اصلی متمرکز کرده‌اند. «جمهوری بیخدایان» در کانالِ تلگرامیِ خود با لحنی طعنه‌آمیز، مراسم را «سیرکِ تشییع برایِ جنازه‌ای که وجود ندارد» خوانده است. «وریا امیری» با انتشار ویدئوهایی، برگزاریِ مراسم را در شرایطِ اقتصادیِ سخت، «پول‌پاشیِ حکومت» توصیف کرده است. کانالِ «من زئوس هستم»، با تولیدِ کلیپ‌هایِ متعدد، اصلِ نظامِ مبتنی بر ولایتِ فقیه را فاقدِ مشروعیت دانسته و مراسم را تداومِ یک «حکومتِ ایدئولوژیک» به‌زورِ اسلحه معرفی کرده است.

تحلیل و بررسیِ پنج‌محورِ شبهات:

یک: تأخیر در تشییع و شایعهٔ «تابوت خالی»؛ پاسخ از منظر فقه اسلامی و ضرورت‌های امنیتی

شبهه‌افکنان، تأخیرِ چهارماهه را مغایر با سنتِ اسلامیِ دفنِ سریعِ اموات دانسته‌اند. این ادعا درحالی است که:

الف) فقه شیعه، تأخیر را در شرایطِ اضطرار جایز می‌داند

فقه شیعه در مواردِ استثنایی، تأخیر در دفن و نگهداریِ پیکر را مجاز می‌داند. در شرایطِ جنگیِ تمام‌عیار و تهدیدِ مستمرِ امنیتی، این تأخیر نه‌تنها موجه، بلکه ضروری بوده است.

ب) نگهداریِ پیکر با رعایتِ کاملِ موازینِ شرعی

سخنگویِ ستادِ ویژهٔ «تشییع و تدفین» آقای شهید ایران، تصریح کرده است که «پیکرها در کمال تکریم و مراقبتی که انجام شده با رعایت موازین شرعی و قانونی تاکنون محافظت شده و پیکرها نه به خاک سپرده شدند و نه به صورت ودیعه در جایی نگهداری شدند». برخلافِ شایعات، پیکرِ ایشان با استفاده از روشِ «سرمازایی» و بدونِ استفاده از هرگونه مادّهٔ شیمیاییِ حرام در اسلام، حفظ شده است.

ج) رویهٔ بین‌المللی در تشییعِ رهبرانِ ترورشده

در طولِ تاریخ، تشییعِ بسیاری از رهبرانِ سیاسیِ ترورشده با تأخیر همراه بوده است. این تأخیرها همواره ناشی از ملاحظاتِ امنیتی، تشریفاتِ دیپلماتیک و فراهم‌سازیِ زمینهٔ حضورِ گستردهٔ عزاداران بوده و هیچ‌گاه به‌معنای «تابوت خالی» تفسیر نشده است. اصرارِ دشمنان بر این شبهه، بیش از آنکه ناظر بر واقعیت باشد، نشان‌دهندهٔ تلاشِ آنان برای القایِ یأس و تردید در افکارِ عمومی است.

د) حضورِ پیکر در مراسم و استقبالِ میلیونی

گزارش‌هایِ متعددِ رسانه‌ای، از جمله تصاویرِ پخش‌شده از تلویزیونِ جمهوری اسلامی ایران و خبرگزاری‌هایِ معتبر، به‌وضوح نشان می‌دهد که پیکرِ مطهّرِ رهبرِ شهید، به‌همراهِ پیکرِ اعضایِ خانواده‌شان، در مراسمِ وداع در مصلایِ بزرگِ تهران در تابوت قرار گرفته و هزاران نفر از نزدیک بر آن ادای احترام می‌کنند. ادعای «تابوت خالی» در برابرِ این واقعیّتِ عینی، نه‌تنها بی‌پایه، که نمونه‌ای از جنگِ روانیِ دشمن است. جمعیتِ میلیونیِ تهران در روزِ تشییع که با چشمانی اشکبار و مشت‌هایی گره‌کرده، بر پیکرِ رهبرِ خود نماز خواندند، رساترین پاسخ به شایعهٔ «تابوت خالی» است.

دو: هزینه‌های مراسم و بحرانِ اقتصادی

شبهه‌افکنان، هزینه‌هایِ مراسم را در شرایطِ تورم و فشارِ اقتصادی، محملی برای نقدِ نظام معرفی کرده‌اند. در پاسخ باید گفت:

الف) تکریمِ رهبرِ شهید، یک وظیفهٔ ملی و فراجناحی است

آیت‌اللّه خامنه‌ای به‌مدتِ ۳۷ سال رهبریِ کشور را بر عهده داشت. ترورِ ایشان در حملهٔ هواییِ آمریکا و اسرائیل، نه‌تنها به ایران، که به تمامیِ جهانِ اسلام ضربه زد. برگزاریِ مراسمی در خورِ شأنِ ایشان، نه یک «اسراف»، که « ضرورت عرفی و واجبِ شرعیِ» یک ملّتِ مؤمن در برابرِ جنایتِ دشمنان و اعلام انزجار از مستکبران و جنایتکاران است.

ب) مدیریتِ هزینه‌ها با مشارکتِ عمومی

 گزارش‌هایِ منتشرشده نشان می‌دهد که بسیاری از هزینه‌هایِ مراسم از طریقِ مشارکتِ مردمی، نهادهایِ عمومی تأمین شده است. این مشارکت، نشانهٔ همراهیِ اقشارِ مختلفِ جامعه با نظام و آرمان‌هایِ انقلاب است، نه «اجبارِ دولتی» برای «پول‌پاشی». در هر کشوری، برگزاریِ مراسمِ ملیِ بزرگ، مستلزمِ صرفِ هزینه است و ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست.

ج) اولویت‌بندیِ معیشت و عزایِ ملی، دو مقولهٔ جداگانه

نظامِ جمهوریِ اسلامی، هم‌زمان با برگزاریِ این مراسم، اقداماتِ گسترده‌ای برایِ کنترلِ تورم و تأمینِ معیشتِ مردم انجام داده است. نمی‌توان برگزاریِ یک مراسمِ ملیِ تاریخی را به‌بهانهٔ مشکلاتِ اقتصادی، تعطیل یا تقلیل داد. این استدلال، مغالطه‌ای است که در آن، یک وظیفهٔ شرعی و ملی، در برابرِ یک مسئلهٔ اقتصادیِ دیگر قرار داده می‌شود.

تصاویری از موکب‌هایِ مردمیِ سراسرِ کشور که با هزینهٔ شخصی، برایِ عزادارانِ رهبرِ خود، پذیرایی و اسکان فراهم کرده‌اند، روایتِ «پول‌پاشیِ دولتی» را نقشِ بر آب می‌کند.

سه: غیبتِ رهبرِ جدید و بحرانِ مشروعیت

شبههٔ غیبتِ آیت الله  سید مجتبی حسینی خامنه‌ای در مراسمِ پدر، یکی از محورهایِ اصلیِ القائاتِ دشمن است. اما:

الف) غیبت، ناشی از تهدیدِ جدّیِ امنیتی است

آیت الله سید مجتبی خامنه‌ای، به‌عنوانِ رهبرِ جدید، در صدرِ فهرستِ اهدافِ ترورِ رژیمِ اسرائیل قرار دارد. حضورِ او در یک مراسمِ عمومیِ عظیم، با توجّه به سابقهٔ ترورِ شخصیت‌هایِ ارشدِ ایران توسطِ آمریکا و اسرائیل (از جمله ترورِ سردار سلیمانی، فرماندهان ارشد نظام و خودِ آیت‌اللّه سید علی خامنه‌ای)، خطر بسیارِ بالایی دارد.

ب) مدیریتِ هوشمندانهٔ بحران

نظامِ جمهوریِ اسلامی، با مدیریتِ هوشمندانهٔ این بحران، هم از خطر ترورِ رهبرِ جدید جلوگیری کرده و هم با انتشارِ بیانیه‌هایِ کتبی و پیام‌هایِ رسمی، بر استمرارِ رهبری تأکید نموده است. این اقدامات، نشانهٔ «خلأ قدرت» نیست، بلکه نشانهٔ «بلوغِ سیاسی» و «مدیریتِ بحران» در بالاترین سطحِ نظام است.

ج) رویهٔ جهانی در شرایطِ مشابه

 در بسیاری از کشورها، به‌ویژه در شرایطِ جنگ و ترور، رهبرانِ جدید برایِ مدّت‌ها در انزوا و با رعایتِ کاملِ تدابیرِ امنیتی فعالیت می‌کنند. این رویه، نه‌تنها خلافِ عرفِ بین‌الملل نیست، بلکه نشانهٔ عقلانیت و درایتِ یک نظامِ سیاسیِ بالغ است.

چهار: تشییع به‌مثابهٔ نمایشِ قدرت

شبهه‌افکنان، این مراسم را «نمایشِ قدرتِ حکومت» و «بازیابیِ قدرتِ زخمی» توصیف کرده‌اند. در پاسخ:

الف) تکریمِ یک رهبرِ ترورشده، یک حقِّ مسلّم است

 کنوانسیونِ ۱۹۷۳ مللِ متحد در خصوصِ پیشگیری و مجازاتِ جرایم علیه اشخاصِ تحتِ حمایتِ بین‌المللی، ترورِ رهبرانِ سیاسی را جنایتِ بین‌المللی می‌داند. برگزاریِ مراسمِ تشییع برایِ یک رهبرِ ترورشده، نه «نمایشِ قدرت»، که «ابرازِ همبستگیِ ملی» در برابرِ جنایتِ دشمن و «تأکید بر حقِّ حیاتِ سیاسیِ یک ملّت» است.

ب) حضورِ گستردهٔ نمایندگانِ کشورهایِ جهان

گزارش‌هایِ رسمی حاکی از آن است که هیئت‌هایی از بیش از 5۰ کشور جهان، از جمله مقاماتِ ارشدِ سیاسی و مذهبی از کشورهایِ مختلف، در این مراسم شرکت کرده‌اند. این حضورِ گستردهٔ بین‌المللی، نشان‌دهندهٔ اعتبار و جایگاهِ جهانیِ رهبرِ شهید و محکومیتِ اقدامِ تروریستیِ آمریکا و اسرائیل است.

ج) محکومیتِ بین‌المللیِ ترورِ رهبرانِ سیاسی

ترورِ یک رئیس‌دولت، «اهانتِ مستقیم به اصلِ برابریِ حاکمیت‌ها، که بنیانِ نظامِ مللِ متحد است»، محسوب می‌شود. بسیاری از نهادهایِ بین‌المللی و حقوق‌دانان، ترورِ آیت‌اللّه خامنه‌ای را «جنایتِ جنگی» و «نقضِ آشکارِ قوانینِ بین‌الملل» دانسته‌اند. برگزاریِ این مراسم در سطحِ جهانی، روایتِ «انزوایِ ایران» را به چالش می‌کشد و پاسخی به این جنایت هولناک و تأکیدی بر تداومِ راهِ و انتقام خون ایشان است.

پنج: تقدس‌زدایی و نقدِ باورهای دینی

جریان‌هایِ آتئیستی، با نادیده‌گرفتنِ ابعادِ دینیِ این مراسم، آن را صرفاً یک «ابزارِ سیاسی» معرفی کرده‌اند.

الف) تشییع، یک فریضهٔ دینی و سنّتِ پیامبر (صلی الله علیه و آله)

در اسلام، تشییعِ جنازه و برپاییِ مراسمِ بزرگداشت برایِ مؤمنان، به‌ویژه علما و رهبرانِ دینی، یک فریضهٔ شرعی و سنّتِ مؤکّد است. قرآن و روایاتِ اسلامی، بر تکریمِ مردگان و بزرگداشتِ مقامِ آنان تأکید دارند. این مراسم، بیش از آنکه «سیاسی» باشد، تجلّیِ باورهایِ دینیِ یک ملّتِ ۹۰میلیونی است.

ب) حضورِ میلیونیِ مردم، پاسخی به شبهات

 مقاماتِ جمهوری اسلامی ایران، تعدادِ شرکت‌کنندگان در این مراسم را بینِ ۱۲ تا ۲۰ میلیون نفر پیش‌بینی کرده‌اند و این مراسم را «بزرگ‌ترین تجمّعِ تاریخِ پایتخت» نامیده‌اند. تصاویرِ پخش‌شده از شبکه‌هایِ جهانی، نشان‌دهندهٔ حضورِ انبوهِ مردم با پایِ دل و عشقِ قلبی به رهبرِ خود است. این حضورِ عظیم، قوی‌ترین و مستدل‌ترین پاسخ به همهٔ شبهاتِ مطرح‌شده است. مردمی که سال‌ها با مشکلاتِ اقتصادی دست‌به‌گریبان بوده‌اند، با حضورِ خود در این مراسم، نشان می‌دهند که دلبستگیِ آنان به آرمان‌هایِ انقلاب و رهبریِ خود، فراتر از محاسباتِ مادّی و اقتصادی است.

ج) وحدتِ ملی در برابرِ تهاجمِ دشمن

دشمنانِ اسلام و ایران، با بهره‌گیری از جنگِ ترکیبی و روانی، به‌دنبالِ ایجادِ تفرقه و یأس در جامعهٔ ایران هستند. برگزاریِ این مراسمِ عظیم و یکپارچه همچون تجمعات شبانه انتقام رهبر شهید و سایر شهدای مظلوم که قریب به چهارماه است که در کشور استورار دارد، نشان‌دهندهٔ وحدتِ مثال‌زدنیِ ملّتِ ایران در برابرِ دشمنانِ خارجی است و تمامیِ محاسباتِ غلطِ آنان را نقشِ بر آب کرده است.

جمع‌بندیِ نهایی:

شبهاتِ مطرح‌شده از سویِ جریان‌هایِ آتئیستی، سکولار و لیبرال در خصوصِ مراسمِ تشییعِ رهبرِ شهید جمهوریِ اسلامی ایران، هیچ‌کدام از استحکامِ علمی، حقوقی یا شرعیِ کافی برخوردار نیستند. این شبهات، یا ناشی از بی‌اطلاعی از موازینِ فقهی و حقوقِ بین‌الملل است، و یا بخشی از جنگِ روانیِ دشمنان برایِ القایِ یأس و تردید در میانِ افکارِ عمومی است. تأخیر در تشییع، با استناد به فقهِ شیعه و ضرورت‌هایِ امنیتیِ جنگ، کاملاً موجه است. هزینه‌هایِ مراسم، سرمایه‌گذاریِ ملی برایِ تکریمِ یک رهبرِ شهید و نمایشِ عزّتِ ملی است. غیبتِ رهبرِ جدید، نشانهٔ تدبیرِ امنیتیِ نظام است، نه خلأ قدرت. و حضورِ کم‌نظیرِ نمایندگانِ بیش از 50 کشور و ده‌ها میلیونِ ایرانیِ عزادار، قوی‌ترین پاسخ به همهٔ این شبهات است. دشمنانِ ایرانِ اسلامی باید بدانند که ملّتِ ایران، با عزمیِ راسخ و قلبیِ سرشار از عشق به رهبریِ خود، در برابرِ هرگونه توطئه و شبهه‌افکنی، ایستاده و مقاوم است و این مراسمِ عظیم، نشان‌دهندهٔ تداومِ راهِ شهدا و استمرارِ انقلابِ اسلامی تا تحقّقِ اهدافِ نهاییِ آن خواهد بود.