غوغاسالاری رسانهای بر سر تخریب کلیسای مشهد؛ واقعیت ماجرا چه بود؟
پایگاه خبری تحلیلی فرقه نیوز: در چندروز گذشته خبر تخریب کلیسای انجیلی مشهد در رسانههای داخلی و خارجی بازتاب یافت. متاسفانه در اخبار منتشرشده مطالبی یافت میشود که حاکی از تحقیق ناقص این رسانههاست و شاهد یک جوسازی، غوغاسالاری، مظلومنمایی و ایجاد هزینه برای جمهوری اسلامی هستیم. اما حقیقت ماجرا چیست؟
ریشه شکلگیری این کلیسا به حضور و فعالیت میسیونرهای آمریکاییِ پرسبیتری در مشهد بازمیگردد. در سال ۱۳۰۰ شمسی، هسته اصلی کلیسای انجیلی مشهد توسط حدود ۱۴ نفر از مسلمانان نوکیش مسیحی شکل گرفت. در همان دوره، میسیونرها دو کلیسا در مشهد دایر کردند که یکی در داخل بیمارستان آمریکایی و دیگری در پشت باغ ملی قرار داشت. در سال ۱۳۰۱ شمسی نیز برنامه بلندمدت هیات پرسبیتری برای خرید زمین در محدوده ارگ به منظور ساخت کلیسا، مدرسه و بیمارستان آشکار شد؛ موضوعی که با واکنش و مخالفت شدید علمای شیعه، بهویژه به دلیل ماهیت تبلیغی این هیات و نیز قرار داشتن زمین در اراضی وقفی آستان قدس، روبهرو شد.
فعالیتهای تبشیری این مجموعه از همان آغاز، محور اصلی اقدامات آن بود. برخلاف کلیساهای سنتی ارامنه و آشوری که آیینهای خود را به زبانهای قومی برگزار میکردند و تمایلی به تبلیغ در میان مسلمانان نداشتند، کلیساهای پروتستان و تبشیری، از جمله کلیسای انجیلی مشهد، تمرکز خود را بر بشارت مسیحیت در میان مسلمانان و جذب نوکیشان قرار داده بودند. مراسم این کلیسا نیز برای فهم عموم به زبان فارسی برگزار میشد. از همین رو، آن را باید یکی از کانونهای مهم فعالیت تبشیری در مشهد دانست.
در اوایل تأسیس، برنامههای آشکار تبلیغی و تلاش برای خرید زمین با واکنش تند علمای شیعه مواجه شد. با تثبیت حکومت رضاشاه و صدور دستورالعملهای محدودکننده برای تبلیغات صریح مذهبی، مبلغان آمریکایی ناچار شدند فعالیتهای خود را با پوشش خدمات پزشکی و آموزشی ادامه دهند. در این چارچوب، مریضخانه و بیمارستان آمریکایی مشهد نیز به یکی از مراکز مهم حضور آنان تبدیل شد.
پس از انقلاب اسلامی، فعالیت این کلیسا به دلیل ماهیت اونجلیکال، ضدامنیتی و تبشیری آن که شامل برگزاری مراسم به زبان فارسی، غسل تعمید اعضای جدید، چاپ و نشر انجیل و متون مسیحی به زبان فارسی و… بود، ممنوع شد. شایان ذکر است که اونجلیکال یک جریان در مسیحیت پروتستانی است که به موضوع تبشیر و مسیحیسازی غیرمسیحیان در گوشه و کنار جهان اهمیت بسیاری میدهد. از دل این جریان فرقه خطرناک و شوم صهیونیسم مسیحی برخاستهاست. فرقهای که ظهور دوباره مسیح را به تشکیل دولت یهودی در فلسطین و جنگ هستهای آخرالزمان وابسته میداند. بسیاری از کشیشهای فارسیزبان که امروزه به فعالیت تبشیری در ایران مشغولند، نیز همین تفکر را ترویج میکنند.
در اواسط دهه ۱۳۶۰، به دلیل فعالیتهای غیرقانونی، ملک این کلیسا با رأی دادگاه توقیف میشود. پس از مدتی مالکیت این ملک به ستاد اجرایی فرمان امام منتقل شد. بنای این کلیسا در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۸۴ با شماره ۱۳۳۷۵ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. با این حال، به دلایلی از جمله قدمت اندک بنا و نبود شاخصهای کافی از حیث فرهنگی و تاریخی با رأی مراجع قضایی، این بنا از فهرست آثار ملی ایران خارج شد.
این مکان پس از خروج از کاربری مذهبی، برای سالها بهصورت منزل مسکونی اجاره داده شد. در هنگام تخریب بنا نیز این ملک در مالکیت مالک جدید بوده است. گفتنی است این ملک، فرسوده و مخروبه شده بود و از هیز انتفاع خارج شده بود و دلیل تخریب نیز هر چه بوده است بهخاطر کلیسا بودن آن نبوده است.
با همه اینها حقیقت آنگونه نیست که در رسانهها بازتاب یافته است. بنای این کلیسا در واقع به عنوان یک اثر ملی ثبتشده پذیرفته نشده است و واقعیت زندگی اقلیتهای دینی در ایران نیز متفاوت با آنچه که در رسانههای معاند به تصویر کشیده میشود، است. امروز در ایران کلیساهای متعددی به روی مسیحیان باز است و آزادانه خدمات مسیحی را به هموطنان مسیحی ارائه میکنند.
